Rutte

maaike_rondWat er met mij, overtuigd sociaal-democraat, aan de hand is weet ik ook niet. Maar ik ben eigenlijk wel blij met de opgewekte Rutte.

Of zijn opgewektheid te maken heeft met liberalisme, daar wil ik vanaf wezen, maar ik durf wel te constateren dat de ‘s’ van somber vaak samensist met de ‘s’ van sociaal-democraat. Ik spreek uit ervaring.

Misschien gaat het om het vermogen om op tijd even van stemming te wisselen.

Zwaarmoedigheid heeft de neiging er altijd te zijn en wordt hoogstens afgewisseld door een periode van wat mindere zwaarte.

Terwijl, zoals je bij Rutte kunt zien, een structurele opgewektheid iemand er niet van weerhoudt om af en toe eens even flink kwaad te worden. Bijvoorbeeld, zo liet hij zien in Zomergasten, op brutale snotneuzen van oorspronkelijk Turkse komaf die ‘pleur op’ roepen tegen journalisten en hen het werk onmogelijk maken.

En dan in je kwaadheid zeggen ‘pleur zelf op!’

En vervolgens, als de boosheid zakt, weer opgewekt komen met een uitstekende rationele motivering.

„Jongens, luister: in Nederland, waar jullie wonen, hebben wij een rechtsstaat. Die garandeert de vrijheid van demonstreren – zelfs als dat voor een dictator is. Een vrijheid waar jullie nou gebruik van maken, ja? Maar er is hier ook persvrijheid, die jullie nu op onbeschofte wijze onmogelijk maken. Als je dat allemaal niet waardeert, krijg je in Nederland een probleem.”

En in Turkije niet dus. Zeg ik er voor de duidelijkheid achteraan, want ik wijs mensen graag de weg.

Rest mij de vraag: waarom blijven mensen toch zo op zoek naar de diepere lagen van een opgewekt mens als Rutte? Krijg je te weinig te zien, of kijk je niet goed?

Ik zie hier namelijk een premier die – weliswaar met een lach op zijn gezicht maar wél serieus – onze rechtsstaat verdedigt.

Diepere lagen hoef ik voorlopig even niet, hoor.

______________________________

Reageren kan hieronder of op Facebook.

 

Knarrenseks

rob rondSeks tussen bejaarden is even nutteloos als tepels bij mannen. En of je nu in God of de evolutie gelooft, de grap wordt er niet minder om.

Eerst God. Die schiep een man en een vrouw. Met die vrouw begon de ellende. Eva liet zich door een slang, die in feite de duivel was, verleiden tot het eten van een verboden vrucht. Onze-Lieve-Heer had in de Hof van Eden speciaal een boom neergezet waarvan mensen niet mochten snoepen – een lokboom.

Aangezien gedoogbeleid in het paradijs niet in de mode was, werden Adam en Eva heengezonden en verloren zij het eeuwige leven. Er móésten toen wel kindertjes komen, wilde het met de mensheid nog wat worden. Hoe je kinderen krijgt, wist het paar niet. Er was toen nog geen seksuele voorlichting. Wel kwamen ze er spelenderwijs achter dat het lekker voelde als ze met bepaalde lichaamsdelen in de weer gingen.

Dat was een list van God geweest, want dat lekkere gevoel ging gepaard met de overdracht van sappen, waar dan weer kinderen van kwamen. Zonder dat lekkere gevoel waren Adam en Eva natuurlijk niet met elkaars riolering aan de slag gegaan. Dan waren ze niet alleen de eerste, maar ook de laatste mensen geweest.

Dat vond Hij natuurlijk zonde van al Zijn moeite. Een week werk naar de filistijnen? Dat nooit! Tijd verspillen doen mensen maar. Later, in het Catshuis.

De evolutie pakte het bijna net zo aan als God. Om allerlei organismen tot voortplanting te bewegen was een truc nodig. Primitieve wezens snappen niet dat de kost voor de baat uit gaat. Dat je vandaag moet zaaien om morgen te oogsten. Dus maakte de natuur het zaaien tot een verdomd plezante bezigheid. Dat daar dan later kinderen van komen, snappen niet veel dieren. En als ze het wel snappen, helpt dat geen zier. Anders waren er van onze soort nu geen zeven miljard geweest.

De natuur heeft seks verzonnen om ons luilakken en domoren zover te krijgen dat we ons voortplanten. In dat licht is het een raadsel dat vrouwen er na de overgang nog iets van moeten hebben. Dat dat toch zo is, weten we van Patricia Paay. De belegen diva bazuinde naar iedereen die het niet wilde weten dat ze haar scheiding van Adam Curry verwerkte door met een 25-jarige knul de koffer in te duiken. Zou de natuur de vrouw na de overgang seksueel inzetbaar houden in een poging te voorkomen dat haar man op de loop gaat?

Bij ons mensen is die truc met dat genot nogal uit de hand gelopen. We verzinnen van alles om seks zonder voortplanting te hebben. Er zijn daarvoor zelfs apparaten op batterijen uitgevonden. En Playboy is ook al niet bedacht om de mensheid op peil te houden. Meer dan de helft van de vijftigplussers doet niet meer aan seks. Dat blijkt uit een enquête van omroep Max. Wie wel aan knarrenseks doet, moet nog steeds oppassen voor soa’s. Op zichzelf is bejaard zijn geen hinderpaal. Bij mechanische storingen biedt een blauwe pil soelaas.

Eén mijner vrienden op leeftijd zegt over seks: „Ze mogen gerust wat lekkerders uitvinden, maar ik blijf het er wel bij doen.”

________________________________

Reageren kan hier.

Controle

maaike_rond„Dit is een overstap, we zijn toch al gecontroleerd op Schiphol?”

Ik zeg het niet, maar misschien leest ze de onaangename verrassing van mijn gezicht af. En vertaalt die als ‘profiel verwarde vrouw’. En die zijn gevaarlijk.

Hoe dan ook: als ik op London Gatwick zonder broekriem, horloge, sleutelbos, jasje én zonder afgaande bellen en toeters uit het poortje ben gestapt en achter mijn lief L. aan wil lopen, word ik tegengehouden. En hij mag door.

„Oh no, madam, take your shoes off!”

Dat doe ik braaf, me afvragend of ik toch iets gemist heb van die vier miljoen instructies die een simpele vakantieganger ‘voor zijn eigen veiligheid’ krijgt als hij naar zijn bestemming gaat vliegen.

Elke schoenwinkel heeft op zijn minst een krukje, maar die service ontbreekt hier.

Dus wat doet deze 65-jarige: evenwicht zoeken, bukken, evenwicht bewaren, veters los, evenwicht bewaren, uit mijn schoeisel stappen, evenwicht bewaren.

En daar staan we dan op de vloer: ik op sokjes en mijn schoentjes met open mond van verbazing.

„No, give them to me!” zegt ze. Zij, ja.

Heel tegemoetkomend worden mannen door mannen en vrouwen door vrouwen afgeblaft en daarna gevisiteerd. Met homoseksualiteit wordt geen rekening gehouden en ach, laat ook maar: vernederend is het toch wel.

Ik buk maar weer en geef mijn schoenen aan en hoe ik inmiddels denk over deze mevrouw bespaar ik u, want we houden het netjes.

Mijn schoenen wordt verder geen blik waardig gekeurd en tijdens haar betastingen – nee tut, daar ben je al twee keer geweest en bij mijn borsten ook – dacht ik voor de afleiding maar aan etnisch profileren.

Lief L. ziet er namelijk gewoon uit als ‘de witte man’: lang, blauwe ogen en wit haar. Maar dat zal wel blond zijn geweest, denken ze dan, dus doorlopen maar.

En ik juist niet allemaal.

Dus zou ik wel eens een terroriste kunnen zijn, logisch toch?

„Waar bleef je nou?”, vraagt de witte man, riskant, maar ik hou me in, want hij kan het ook allemaal niet helpen.

„Alleen omdat ik donker ben, wedden?” Ik ben kwaad, mede namens alle donkere mensen die er altijd weer overal uitgepikt worden ‘voor uw en onze veiligheid’.

Maar later in de vakantie, zie ik mijzelf in de spiegeling van een ruit: daar loopt een ouwe hippie.

Loshangend halflang haar, beetje grijzend, in denim gekleed  – het uniform van de jaren zeventig – bril met donkere glazen.

Kan niet anders: gebruiker.

En dan een leuk centje bijverdienen met hasjsmokkel, dachten ze daar op Gatwick zeker.

De witte man heeft trouwens een best wel versleten broek aan. Voor hem kopen we op Tenerife een nieuwe. Denim. Maar hém staat dat gedistingeerd.

Terug vliegen we via Spanje en ik ga nooit meer naar Engeland.

______________________________

Reageren kan hieronder of op Facebook.

 

 

 

 

 

Sinterklaasverwijt

rob rondKijkersvraag in ‘De slimste mens’ aan Maarten van Rossem, bij monde van Philip Freriks: „Dirk uit Apeldoorn wil weten of jij in God gelooft.”
Van Rossem: „Nee.”
Stilte. Gegiechel in de zaal.
Freriks: „Heb je daar nog iets aan toe te voegen?”
Van Rossem: „Het bestaan van God, zoals dat gepostuleerd wordt in de meeste godsdiensten, is een zo onwaarschijnlijke hypothese, dat we ervan uit kunnen gaan dat ie er niet is.”

Klaar. Geen woord meer aan toe te voegen. Ware het niet dat ik onlangs een stuk onder ogen kreeg van reliblogger Alain Verheij, ‘theoloog des Twitterlands’. Verheij was gevallen over een videootje waarmee de omstreden Libanees-Belgische auteur Abou Jahjah aan was komen zetten in ‘Zomergasten’. De Amerikaanse conferencier George Carlin rekent erin af met religie.
Volgens Verheij schilderde de Amerikaan God af als een soort Sinterklaas en haalde hij die stroman vervolgens neer.

Nog geen reden om de pen over dit onderwerp opnieuw ter hand te nemen. Totdat, twee dagen later tijdens een etentje bij de thai, een oud-collega mij van dezelfde stropopredenering betichtte: jij maakt in je column van God een sinterklaasfiguur.

Over een denkbeeldige persoon, geboren en getogen in Veenendaal, had ik geschreven: ‘Dan vermoed ik dat op het nachtkastje van je ouders de Bijbel ligt. Welk boek denk je dat er op dat kastje zou liggen als je uit Mekka kwam? Dus zeg eens, als je god blijkbaar afhangt van de plek waar je wieg staat, wat zegt dat dan over zijn bestaan?’

Komisch. Bij kritiek op godsdienst zouden Carlin en ik ons bedienen van een stropopredenering: jullie maken er een sinterklaasgeloof van. Door ons die drogreden in de schoenen te schuiven, gebruiken onze critici zelf een stropopredenering. De cirkel is rond.

Godsdienst gaat veel dieper, luidt het verwijt, en dient ter verheffing van de mens. Ook is er zoiets als transcendentie. Het geeft geen pas dat af te doen als sinterklaasgeloof.

Los van de drogreden, gelovigen mogen zich kennelijk van sinterklaaselementen bedienen om kinderzieltjes rijp te maken voor hemelse gelukzaligheid, terwijl het critici niet betaamt de zotheid van die elementen aan te tonen?

Over verheffing en transcendentie straks, nu eerst over de fabeltjes.

Omdat de duivel vlak na de oorlog nog tussen twee geloven op één kussen sliep, probeerde mijn van huis uit Nederlands-hervormde moeder eerst mijn vaders katholieke geloof uit, maar ze kon niet wennen aan met zwabbers sprenkelende priesters. Dus groeide ik op in een protestants gezin. Kinderbijbel, zondagschool, kerk.

Die kinderbijbel las ik als een sprookjesboek. Meteen kwamen de vragen. Als alles begon met maar twee mensen, met wie moesten de kinderen van Adam en Eva dan trouwen? Pasten al die dieren echt op één ark? Hoe moesten de vrouw en kinderen van Job zich in de hemel voelen terwijl ze neerkeken op alle leed dat hem door God en Satan werd aangedaan?

Jezus liet zijn discipelen over water lopen, maar ze moesten wel naar hem blijven kijken. Petrus werd afgeleid door een storm en begon te zinken. „Naar mij kijken”, beval Jezus. Wat een kwal, dacht ik.

Bezetenen kregen hun verstand terug toen Jezus hun demonen naar varkens verdreef. Die beesten stortten zich prompt in een afgrond. Waar hebben die varkens dat aan verdiend? Niet eerlijk. Maar een klemmender vraag drong zich op: als God almachtig is, waarom heeft hij dan varkens nodig om met boze geesten af te rekenen? En waarom bestaan die demonen überhaupt?

Zo begonnen bijbelse teksten aan mijn geloof te knagen. Wonderen zijn tekens, dacht ik, en nogal wiedes dat je bij zo veel tekens bereid bent te geloven. Waar zijn die onmiskenbare tekens in onze tijd gebleven? Geef ons er ook eens een paar. En geen Uri Geller, alsjeblieft.

Dat was nog niet alles. We hadden een hond, Pluto. „Komt Pluto als ie dood is ook in de hemel?”, vroeg ik aan mijn vader. „Nee, dieren hebben geen ziel, alleen mensen komen in de hemel.”

In een flat in Smolensk lag bij de lift op de vijfde verdieping al dagenlang een drol.
„Waarom ruimt niemand die hondendrol op?”, vroeg ik aan mijn Russische vriendin.
„Waarom denk je dat dat een hondendrol is?”

Bij Pluto had ik rond mijn tiende al vastgesteld dat zijn drol, zijn twee oren, twee ogen, witte tanden en rood bloed toch een behoorlijke verwantschap met de mens verrieden. En dan had de mens wel een ziel, maar Pluto niet?

Godsdienst heet een verklaring te zijn voor verschijnselen die mensen niet begrijpen, maar bij mij werkte het averechts. Ik kreeg nul antwoorden en het aantal vragen nam toe.

Daarna kwamen de lastige vragen van anderen. Geloof jij dat Australië bestaat, terwijl je er nooit bent geweest? Kun jij bewijzen dat God niet bestaat? Omgekeerde wereld, anderen beweren iets, jij moet bewijzen dat het niet zo is. Alweer een drogreden. Tegenwoordig citeer ik dan de schrijver Christopher Hitchens: wat onbewezen wordt beweerd, mag onbewezen worden verworpen.

Er is zoiets als transcendentie. Gehoord verwijt: daartegen ga je toch geen sinterklaasargumenten in het geweer brengen?

Transcendentie – overstijging – is een veelomvattend begrip. Een transcendente God overstijgt de schepping, staat boven, zelfs buiten het universum. Maar iets simpel houden doen wij mensen niet graag, dus kan God ook immanent – erin verblijvend – zijn, dus juist wel deel uitmaken van ons universum. Volgens weer een andere leer kan God ook transcendent en immanent tegelijk zijn. Bent u daar nog?

Transcendentie kan ook op onszelf slaan: wij ondervinden op mystieke wijze het bovennatuurlijke. Dit is niet alleen het terrein van de godsdienst. Je kunt transcendentie ook bij anderen leren, bijvoorbeeld bij Maharishi Mahesh Yogi, die beroemd werd dankzij de Beatles en de laatste achttien jaar van zijn leven praktijk hield in het Limburgse Vlodrop. Met de kerk deelde Maharishi een talent voor het uitschrijven van rekeningen.

We zijn nu beland bij de belevingskant van religie, bij gevoel, overtuiging, inspiratie, het hogere. Daaraan wil ik geen afbreuk doen. Wie er voldoening of troost in vindt, ga vooral  je goddelijke gang.

Voor transcendentie geldt verder dezelfde logica als voor ‘sinterklaas’: verhevenheid is geen bewijs. Het bestaan van een god toon je er niet mee aan.

Geloof leidt tot verheffing van de mens? Mijn commentaar: kruistocht, inquisitie, fatwa, jihad. Ik stel tegenover die verheffing de religie als wapen. De machthebber en zijn kudde brengen het simpel: je doet mee met ons geloof of je bent een vijand. Opnieuw een drogreden.

Een vriend van mij kreeg in Noord-Ierland de vraag of hij katholiek of protestant was.
„Ik ben atheïst.”
„Maar ben je een katholieke of een protestantse atheïst?”

Arrogant aan Verheijs verheffingsargument is de impliciete exclusiviteit. Is goedheid vooral voorbehouden aan gelovigen?

Ik stel daar dit verhaal tegenover. Mijn echtgenote komt uit Moskou en het communisme heeft geen vat op haar gekregen: ze is gelovig en wel Russisch-orthodox. Ik ben atheïst. Dat leeft gewoon samen onder één dak zonder dat iemand hoeft te zwijgen. Onze kinderen hebben voor zichzelf bepaald wat ze willen en ze geloven niet.

Twee dochters zijn als baby in Moskou gedoopt, hun jongere broertje niet. Toen hij een jaar of vijftien was, wilde zijn moeder hem bij een Russisch-orthodox filiaal in Nijmegen laten dopen. Zijn reactie op de wens van zijn moeder: voor mij betekent het niks, voor jou alles, dus ik ga akkoord.

Zie je wel: niet gelovig en toch goedaardig.

________________________________

Reageren kan hier.

Kwakdenken 2.0

rob rondEr is iets mis met onze soort. Zodra wij ergens van overtuigd zijn geraakt, roesten we in die overtuiging vast. Aan feiten hebben we dan geen boodschap meer. Argumenten zijn kansloos.

„Hoezo? Ik sta altijd open voor redelijke argumenten.”

Wat zeg je me daar?

„Ik sta altijd open voor redelijke argumenten.”

Proef op de som. Is Lady Di verongelukt of is ze vermoord door de Britse geheime dienst?

„Vermoord.”

Volgende vraag. Geloof je in God?

„Ja natuurlijk.”

Eerst Lady Di. Alle feiten wijzen op een ongeluk. Waarom denk je dat ze vermoord is? Daarvoor bestaat nog geen begin van bewijs.

„Nee domoor, de overheid en de media willen dat wij in een ongeluk geloven. Moet je op Google eens deze twee woorden intikken: diana murder. Krijg je bijna veertien miljoen hits. Maar als dat voor jou niet genoeg is, slaap je toch lekker verder.”

Oké, nu God. Jij komt uit…?

„Ik ben geboren en getogen in Veenendaal.”

Dan vermoed ik dat op het nachtkastje van je ouders de Bijbel ligt. Welk boek denk je dat er op dat kastje zou liggen als je uit Mekka kwam? Dus zeg eens, als je god blijkbaar afhangt van de plek waar je wieg staat, wat zegt dat dan over zijn bestaan?

„Kun jij bewijzen dat Hij niet bestaat?”

Goed, ik heb een voorstel: als jij bewijst dat Wodan niet bestaat, gebruik ik dezelfde bewijsvoering voor alle andere goden.

„Je kunt me de pot op. Voor mijn geloof heb ik geen bewijzen nodig.”

Jij staat toch altijd open voor redelijke argumenten?

„Ga jij eerst maar eens iets lezen over dat onderwerp. Verdiep je erin, dan hou je tenminste op met van die domme vragen te stellen. Moet ik hier echt serieus op ingaan?”

Discussies tussen gelovigen en sceptici lopen steevast langs lijnen zoals hierboven geschetst. Niet alleen zitten beide partijen potdicht voor elkaars argumenten. Pogingen de ander te overtuigen werken zelfs averechts. Psychologische experimenten hebben aangetoond dat lezers met een overtuiging zich door een tekst gesterkt voelen, ook als de inhoud lijnrecht tegen hun overtuiging ingaat. Dan voelt de lezer zich bedreigd en zet hij zich schrap in zijn geloof. Discussiëren? Zinloos.

Dankzij het internet konden complottheorieën een hoge vlucht nemen. Achter aanslagen, moorden, vliegrampen, zedenmisdrijven, rampen, ongelukken, ziekten, medicijnprijzen, handelsakkoorden zit altijd een groep snoodaards. Niets is toevallig. Geheime types trekken aan de touwtjes.

Waardoor komt het dat waarheidszoekers bereid zijn zonder bewijs in allerlei zaken te geloven? Daar is menige studie naar verricht. Volgens de Amerikaanse filosoof Cassam is er iets mis met de manier van denken van deze mensen. Het gaat om een persoonlijkheidstrek, iets wat in hun aard zit.

Het heeft dan geen enkele zin om je af te vragen op grond van welke feiten en overwegingen de waarheidszoeker in een complot gelooft. Hij geloof erin omdat hij zo in elkaar zit. Hij kan niet anders. Zijn lichtgelovigheid is een defect. Hem daarop wijzen heeft geen zin, want blindheid voor zijn eigen defect maakt deel uit van het defect.

Kan het kwaad? Ja. Het geloof dat er geheime krachten aan het werk zijn, maakt dat een groot aantal mensen zich afkeert van politici, journalisten, wetenschappers en anderen die samen een elite vormen die zich voor het karretje van die geheime krachten laten spannen. Weg met de elite! Weg met de EU! Weg met de NAVO! Weg met de graaiers en bedriegers!

Aan beide kanten van de Atlantische Oceaan tref je politici die gretig inspelen op de ontevredenheid van de massa’s. Vaak zijn ze blond. Wat denk je, kan dat kwaad?

Wat eraan te doen? Uitroeien van het kwakdenken 2.0 is geen eenvoudige zaak. Discussiëren is zinloos, ik spreek uit ervaring. Maar we zouden kunnen beginnen kinderen op school beter te leren nadenken.

________________________________

Reageren kan hier.

Nevelen

rob rondTwee jaar wachten de nabestaanden van de MH17-slachtoffers nu al op duidelijkheid en gerechtigheid. Premier Rutte had immers gezegd: „We willen de onderste steen boven krijgen. En als duidelijk wordt dat dit een aanslag was, dan zal ik er mij persoonlijk voor inzetten dat de daders worden opgespoord en hun gerechte straf krijgen. Eerder zullen we niet rusten. Dat zijn we de onschuldige slachtoffers en hun nabestaanden verplicht.”

Heel vlot ook kwamen de reacties uit Moskou en Washington.
President Poetin op tv: „Ontegenzeggelijk, de staat boven welks grondgebied dit is gebeurd, draagt de verantwoordelijkheid voor deze vreselijke tragedie.”
Minister Kerry van Buitenlandse Zaken op tv: „We hebben beelden van deze lancering opgepikt. We kennen de baan. We weten waar ie vandaan kwam. We kennen de timing. Het was precies op het moment dat dit vliegtuig van de radar verdween.”

Rutte sprak met Poetin: „Ook hij heeft mij verzekerd dat Rusland aandringt op een volledig internationaal en onafhankelijk onderzoek.”

Wat daarna gebeurt, is hooguit raadselachtig voor mensen die Poetin serieus nemen. Het Kremlin wijst Oekraïne als schuldige aan, maar de Russen vetoën een VN-tribunaal. Waarom, als Oekraïne schuldig is?

Vervolgens spuien Russische staatsmedia de ene beschuldiging na de andere. De Oekraïners dachten dat ze een vliegtuig met Poetin aan boord neerhaalden. De MH17 is door een Oekraïens jachtvliegtuig uit de lucht geschoten. O nee, het was een Oekraïense Boek. O nee, de MH17 zat vol met lijken van de verdwenen vlucht MH370. Aan deze varianten zijn op de Russische televisie langdurige en ernstige discussies gewijd.

Wat is het nut van al die onzin? Het is een propagandatruc: slinger talloze versies de ether in totdat het publiek helemaal niets meer gelooft, ook het meest waarschijnlijke scenario niet. Postmodernisme – ontkenning dat er maar één waarheid is – heeft de Russische media tot propagandamachine gemaakt.

Maar let op, voor sommige zaken geldt wel die ene waarheid: Rusland is groots en vredelievend, nooit agressief, altijd defensief, de Russische orthodoxie is het ware geloof en Poetin is ’s werelds beste leider.

Ook geen twijfel lijdt het dat de VS en de EU kwaadaardig zijn, agressief, uit op dominantie in de wereld en op beschadiging van het rechtschapen Rusland zodat dit de snode westerse plannen niet kan dwarsbomen.

Aan dit Rusland om radar- en satellietbeelden vragen, is zinloos. Zouden er beelden zijn die een Russische versie bevestigen, dan had Moskou ze ons op een presenteerblaadje aangeboden.

Met mogelijk één voorbehoud, dat zeker geldt voor de Amerikanen: die maken nooit beelden openbaar als daarmee de stand van de techniek kan worden bepaald. „De Amerikanen hebben me een keer haarscherpe satellietbeelden van massagraven laten zien”, aldus generaal-majoor b.d. Frank van Kappen, VVD-senator en voormalig militair adviseur bij de VN. „Vertrouwelijk, omdat ik officier was van een bondgenoot. Je kon bij wijze van spreken de tekst lezen op een pakje Marlboro. De foto die ze later verspreidden voor publiek gebruik, was hartstikke vaag. Toen ik hen daarover aansprak, zeiden ze: de rest van de wereld hoeft niet te weten hoe goed onze inlichtingensystemen werken.”

Rutte zegde daadkracht toe, maar kan het niet waarmaken want de wereld werkt niet mee. Poetin zegde medewerking toe, maar kan het niet waarmaken want dat leidt tot zelfbeschuldiging. Kerry sprak over beelden, maar kan ze niet laten zien omdat de Amerikanen zich niet in de kaarten laten kijken.

Zal de MH17-ramp altijd in nevelen gehuld blijven? Nee, we wisten meteen al hoe het zat: de Russen dachten een Oekraïens gevechtsvliegtuig neer te halen. Er zijn in de twee verstreken jaren alleen feiten vastgesteld die deze theorie bevestigen, geen die haar ontkrachten.

Zal er gerechtigheid komen? Het ziet er niet goed uit. De Russen blijven dwarsliggen, zullen een uitspraak in hun nadeel niet erkennen en geen daders uitleveren. Wil dat ooit wel gebeuren, dan is er in dat land een omwenteling nodig. En die zit er niet aan te komen.

________________________________

Reageren kan hier.

Slinger

rob rondOf een Europees land al dan niet lid is van de EU, merk je daar in je persoonlijke leven iets van?

Ik wel.

Op een dag in 1968 sloeg ik De Gelderlander open op een pagina met een foto van een sympathiek ogende jongeman. ‘Nieuwe sologitarist uit Zwitserland voor The Counts’, stond er. De Nijmeegse band was weer compleet.

Een paar maanden later trad ik zelf als sologitarist toe tot The Counts.
„Waar is de Zwitser gebleven?”, vroeg ik.

Tja, diezelfde Gelderlander was ook op de bureaus van de vreemdelingenpolitie beland. De jonge Zwitser werd bij de kraag gevat en kreeg met gitaar en al een enkeltje vaderland. Waarom? Omdat zijn land geen lid was van de EEG, zoals de EU toen heette. Dankzij onze wakkere overheid bleven The Counts van vreemde smetten vrij. En profiteerde ik.

Een paar jaar later kwam onze Haagse band Cobra, bekend van radio en tv dankzij een paar hitjes, in het vizier van de vreemdelingenpolitie. Die wilde zanger Winston Gawke het land uit hebben. Waarom? Hij kwam uit Londen en zijn land was geen lid van de EEG.

Die jongen gaan ze heus niet uitzetten, dacht ik, want dan klapt onze groep en dan verliezen de Nederlandse bandleden hun inkomen. Hoe naïef kun je zijn? Gelukkig trad het Verenigd Koninkrijk op 1 januari 1973 toe tot de Europese club. Winston mocht blijven. Saved by the bell.

Dat is de vooruitgang, dacht ik tevreden. Alle Menschen werden Brüder.

Vooruitgangsgeloof, het speelt me nog dagelijks parten – de gedachte dat we ons strompelend en struikelend naar een betere toekomst begeven.

Elke ochtend rond vijf uur stormt bij een groot landhuis in mijn dorp een golden retriever af op de krantenbezorger, die hij vanachter een hek begroet met een valse blik, vuil grommend tussen ontblote tanden door,  af en toe sneu keffend als een teckel. Dat doet dat beest zeker al zo’n vijf jaar. Het schepsel is na 1.500 keer dezelfde ervaring – in de ochtend komt steeds op dezelfde tijd een menspersoon langs die vervolgens rustig iets aflevert en dan steevast weer vertrekt – niet in staat om de gebeurtenis te herkennen en in te zien dat alarm overbodig is. Dat het baasje de gebeurtenis zelf besteld heeft, is voor de hond niet gemakkelijker te begrijpen dan E=MC2.

1.500 keer hetzelfde meemaken en dan nog niet snappen wat er aan de hand is – is dat dom of niet?

Zo vliegen vogels onder de voorwielen van je auto, blijft de rups doorlopen naar je schoen terwijl je stampvoetend hebt gewaarschuwd en probeert een haas door voorlangs te glippen aan de aanstormende trein te ontkomen. Een mensaap is niet in staat een soortgenoot kenbaar te maken achter welk kastdeurtje een banaan ligt.

Dan snap je hoe slim mensen zijn. En dat hebben we te danken aan die ene kwaliteit die ons van de rest der schepselen onderscheidt: de rede.

Dankzij de rede kennen we logica, we zien verbanden tussen gebeurtenissen, oorzaken, zelfs oorzaken achter oorzaken. We knutselen dat het een lieve lust is, zetten de wereld naar onze hand, we vliegen naar de maan. Not even the sky is the limit.

Dat doen we samen. Want zo slim zijn we dan ook weer niet, dat we dat in ons eentje zouden kunnen. Samen staan we sterker.

De rede, de ratio, heeft ons vooruitgang gebracht. Van ons verstand moeten we het hebben. De emotie is er voor andere zaken. Vermenging leidt tot ellende. Waar de emotie de overhand krijgt, raakt de rede verduisterd.

In een democratie stop je verduistering door besluiten aan de rede toe te vertrouwen, aan mensen met een langetermijnvisie die deskundigheid inhuren. Dat gaat niet altijd goed, maar het is het beste wat we hebben.

Leken zien en voelen vooral de nadelen op de korte termijn. Wantrouwen in de politiek is het gevolg. En wantrouwen in deskundigen. In de media, wanneer die weigeren het wantrouwen in gelijke mate te delen.

Het laatste wat de politiek dan moet doen, is het woord aan de leken geven. Dat woord heet referendum. En het gevolg is achteruitgang.

De golden retriever heeft geblaft: Brexit! Het woord was aan de leken. Vooruitgang is slechts een slingerbeweging en de slinger gaat nu de andere kant op. Merde! Scheiße! Shit!

________________________________

Reageren kan hier.

Uitzwaaien

maaike_rondEigenlijk heb ik ook wel weer te doen met die 52 procent weglopende Brexiters.
Kiezers te stom vinden om te kiezen, dat heb ik altijd een beetje denigrerend gevonden.
Maar wel realistisch: als ik mijn eigen gebrek aan deskundigheid onder ogen durf te zien, en dat doe ik, kan ik gebrek aan competentie niet ontkennen.

Daarom denk ik, eerlijk gezegd, dat er heel wat mensen onder deze 52 procent weglopers zijn die, laat ik maar zeggen, enige ondersteuning nodig hebben om überhaupt het gat van de deur te vinden die ze nu zo hard willen dichtslaan.

Ze komen van een koude kermis thuis. Hun sociaal-economische problemen blijken straks gewoon te komen door het incompetente en/of asociale beleid van hun achtereenvolgende regeringen. Niks Brussel.

Op liefdevolle aandacht van hun leiders hoeven ze niet te rekenen, denk ik.

Boris Johnson bijvoorbeeld, Lord of the Lomperikken, lijkt mij nou niet het verantwoordelijke type dat goed op zijn schaapjes let, ook al hebben ze hem meemekkerend aan een meerderheid geholpen.

En UKIP’er Farage heeft toch wel een dingetje met zijn bewegingsapparaat: om dit achteromkijkend een geweldloze operatie te noemen moet je, als je het dode lichaam van parlementslid Jo Cox over het hoofd ziet, wel een héél stijve nek hebben.

Voor een besmetting naar Nederland, een Nexitreferendum, ben ik niet bang. Want ik heb een oplossing: de vóórstemmers, of ze nou in de meerderheid zijn of niet, krijgen sowieso hun zin – zij mogen, op kosten van de Nederlandse staat, uit de EU vertrekken.

Naar een stombewoond eiland. Aan de overkant van het Kanaal.

Ik verheug me erop ze uit te zwaaien.

______________________________

Reageren kan hieronder of op Facebook.

 

Tint en tuig

rob rondDe tintarme Nederlander die in de jaren zestig in navolging van de Beatles zijn haar liet groeien, weet wat discriminatie is. Zeventien was ik toen een groepje jongelui uit Nijmegen voor de nachtdienst naar Brabant toog. Het uitzendbureau had een bus geregeld. Op de conservenfabriek verdeelde een chef op leeftijd het werk. Mij sloeg hij over zonder een woord te zeggen. Met langharig tuig praat je niet.

Daar stond ik dan, vroeg in de avond, in de Brabantse rimboe, blut en zonder vervoer. Vanwege mijn manen was ik ook al van het gymnasium gegooid. Hortend en stotend lifte ik tot Schaijk. Daar strandde ik. De duim van een nozem deed ’s avonds geen wonderen. Met nog 28 kilometer voor de boeg tot Nijmegen belde ik vanuit de hut van een inboorling  een kennis, die zo vriendelijk was mij om twaalf uur ’s nachts met zijn VW-busje op te komen pikken. Die fabriekschef moet inmiddels dood zijn.

Dan boft rapper Typhoon toch maar. Hij hoefde alleen maar eventjes te stoppen. En de agent was nog vriendelijk ook.

De lelieblanke sessiedrummer Ton Dijkman trok volgens de overlevering als langharig bestuurder van een Oldsmobile ook politieaandacht. Hij moest naar de kant van de weg.
Agent: „Is deze auto van ons?”
Dijkman: „Volgens mij niet, maar als het wel zo is, krijg ik nog een halve ton van je.”

Talloze malen ben ik ’s nachts, na een gig in het zoveelste Heerejezusveen, naar de kant van de weg gedirigeerd.
„Goede avond, meneer. Heeft u gedronken?”
„Dag agent. Eerst wil ik graag weten in hoeverre  mijn antwoord op uw vraag de verdere gang van zaken beïnvloedt.”
Mijn tegenvraag was een parel voor de zwijnen. En het maakte niet uit, want wat je ook antwoordde, blazen moest je toch.

Schiphol is ook zo’n leuke plek. Op een avond kwam ik er met medemuzikant Mark aan na een dagtrip naar Londen. We waren al voorbij de douane, toen een geüniformeerde alsnog Mark eruit pikte. „Kunt u even meekomen?”
„Haha”, zei Mark, „dat dacht ik al.”
Pas na een grondige inspectie van zijn bagage mocht hij verder.
„Waarom dacht je dat al?”, vroeg ik aan Mark.
„Ik keek hem aan en sloeg meteen mijn ogen neer om te zien wat ie zou doen.”
Pavlov is niet dood, hij leeft.

Ik kwam op Schiphol aan en weet de datum nog precies, want het was de sterfdag van mijn vader. Ik was in een knorrige bui.
„Meneer, waar komt u vandaan?”, vroeg de douanier.
„Een van de twee”, zei ik tot verbazing van de douanier, „ofwel u gelooft me op mijn woord ofwel we gaan nu mijn koffer uitpakken.”
„Ho ho, meneer, vertelt u eerst maar eens waar u vandaan komt.”
„Uit Moskou.”
„Heeft u iets aan te geven?”
„Nee.”
„Meneer, ik geloof u.”

Telefoon. Mijn dochter, toen nog tiener en moeilijk opvoedbaar,  was van de bus gehaald onderweg vanuit Nijmegen naar huis net over de grens in Duitsland.
„Pap, kun je even naar de grens komen? De Duitsers hebben een paar gram hasj bij me gevonden.”
„Nee, ik kom niet, zoek het maar uit.”
Ik gooide de hoorn erop. Ze belde opnieuw.
„Pap, je moet echt komen.”
„Dat doe ik niet.”
„Die meneer van de douane wil je even spreken.”
„Met de douane. We hebben uw dochter aangehouden. Wilt u zo vriendelijk zijn te komen?”
„Nee, dat doe ik niet.”
„Dan laten we het voorkomen.”
„Prima.”
De stilte verried verbazing.
„Eh meneer, zo komen we niet verder. Wilt u alstublieft toch komen?”
„Nou, goed dan, maar op één voorwaarde: dat mijn dochter wordt aangepakt.”
Ze heeft van de Duitse rechter vrijwilligerswerk moeten doen bij een kinderboerderij. Met hasj is mijn dochter nooit meer gepakt, terwijl ze toch nog jaren doorging met blowen.

Zo zie je dat wij bleekscheten in blank Europa ook onze problemen hebben, maar als wij in het openbaar vervoer worden gepakt zonder kaartje, schreeuwen we niet: „Discriminatie!”

Discrimineert Nederland? Jawel, weten tint en tuig. Hoe pareer je dat? Ali B.: „Je moet de Nederlandse traditie gewoon respecteren, dan is het hele gezeur over Zwarte Piet opgelost. De Nederlanders respecteren onze tradities ook.”

Slimme jongen, die Ali B. Ook Glenn ‘Typhoon’ de Randamie lijkt me wel oké.

________________________________

Reageren kan hier.

Moedig

maaike_rondEen mooie zelfbewuste vrouw, die graag serieus genomen wordt en in praatprogramma’s durft op te treden: wie wil zo niet zijn?

Sylvana Simons is een soort rolmodel voor mij. Net als zij, ben ik Nederlander. Maar autochtoon. En blank – mijn uiterlijk deed sommigen in het verleden wel eens anders vermoeden, maar vervelende vooroordelen bleven en blijven mij bespaard.

Dat is wel anders als jij of je ouders oorspronkelijk uit Suriname komen, zoals bij Sylvana het geval is.

Als ík iets zeg wat de goegemeente niet welgevallig is, heb ik een grotere kans dat er inhoudelijk op wordt ingegaan dan Sylvana krijgt. Die gaat voornamelijk horen dat ze moet oprotten, en dat is dan nog één van de minst hufterige adviezen.

In het geval haar iets leuks ten deel valt, bijvoorbeeld als ze een column mag schrijven in een blad, krijgt ze van een chagrijnige medecolumnist te horen dat ze geen echte schrijver is en die column alleen maar krijgt omdat ze zwart is.

Aan onvriendelijke medemensen geen gebrek op deze wereld.

Nou gaat ze naar DENK en IK denk dat ze daar nog eens over moet NAdenken. Ik kan me levendig voorstellen dat je alle nadelen van de kloof tussen allochtonen en autochtonen spuugzat bent. Maar is dat duo van DENK dan wel een veilige haven?

Toen die twee niksdoeners in de PvdA-fractie („Ik doe niks!” „Nee, precies, da’s het probleem!”) pas in beweging kwamen toen het over een onderzoek naar het gebrek aan transparantie bij Turkse moskeeën ging, kon ik nog denken: oké, er zijn meer one-issue-politici.

Ik begrijp bovendien het dilemma van de allochtone politicus: maak ik – allochtoon die als gewone Nederlander behandeld wil worden – de kloof nou groter of kleiner door voor allochtonen op te komen?

Ruzie krijgen met die autoritair en solistisch opererende PvdA-fractieleiding is ook niet zo moeilijk, ik zou al veel eerder zijn weggeweest.

Dus tot zó ver the benefit of the doubt.

Maar bij mij gingen destijds alle bellen rinkelen bij dit dit interview .

Vanwege de volgende passage.

Interviewer: „U bent toch tegen emancipatie van vrouwen en homo’s?”
Kuzu: „Wij zijn voor homo-emancipatie, iedereen mag zijn wie hij is.”
Öztürk: „Ja!”
Kuzu: „En als ik vrouwenrechten niet respecteer, dan krijg ik thuis een klap op mijn kop.”
Öztürk: „Ha, ha, ha!”

Binnenkort word ik 65, oud en wijs, dus vertel mij niets over gladjanussen en linkmiegels. Cultuur of afkomst maken daarbij niks uit, je vindt ze overal. Hier dus. Hou ze recht voor je, Sylvana. Heeft niks met Turken of moslims te maken, ik herken dit gedrag gewoon uit Nederland Ons Vaderland.

Van hoogopgeleide pakkenmeneren die zich met een standaardzinnetje en een grapje afmaken van een antwoord op serieuze vragen. En daar moet je volgens mij dus niet wezen, lieve meid.

Maar jij maakt je eigen keuzes en moedig vind ik het wel.

Sterkte dus maar!

______________________________

Reageren kan hieronder of op Facebook.